ياد ياغوتي تو را

در انارستان خيال

و بر کنج ترک خورده ي دلم پيوندت ميدهم

تا که خوني دوباره سر گيرد مرا از تو

با توان ایستادنم از پای

عجب که سینه ز سوز نفس نمی سوزد

ز بسکه داغ تو دارم چو لاله بر دل تنگ

دلم به حال دل هیچ کس نمی سوزد

 به جز من و تو که در پای دوست سوخته ایم

 رهی ز آتش گل و خار و خس نمی سوزد

زبانم در دهان باز بسته ست 

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته ست

نمی دانم چه می خواهم بگویم

غمی در استخوانم می گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم گه می نوازد

گهی در خاطرم می جوشد این وهم

ز رنگ آمیزی غمهای انبوه

که در رگهام جای خون روان است

سیه داروی زهرآگین اندوه

فغانی گرم وخون آلود و پردرد

فرو می پیچیدم در سینه تنگ

چو فریاد یکی دیوانه گنگ

که می کوبد سر شوریده بر سنگ

سرشکی تلخ و شور از چشمه دل

نهان در سینه می جوشد شب و روز

چنان مار گرفتاری که ریزد

شرنگ خشمش از نیش جگر سوز

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج و گمراه

چو روح خوابگردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردی ست خونبار

که همچون گریه می گیرد گلویم

غمی ‌آشفته دردی گریه آلود

نمی دانم چه می خواهم بگویم